پس از آزادی از یک بیمارستان نظامی که در آن به خاطر جراحتی که توسط یک زیر دستش به او وارد شده بود، درمان شده بود، ستوان دوم روشو، مردی خشن اما عادل، به فرماندهی باتری توپخانه ضد هوایی که رهبری آن را بر عهده داشت، بازمی‌گردد. در روزهای پس از تغییر جهت سلاح‌ها علیه هیتلری‌ها، این واحد به طور قهرمانانه‌ای می‌جنگد و جنگنده‌های آلمانی را که از فرودگاه اوتپنی بلند می‌شوند، نابود می‌کند. این تغییرات، دیدگاه زیر دستان نسبت به روشو را تغییر می‌دهد.