اپرای «سرزمین لبخندها» اثر لهار، قلب را لمس می‌کند و از ابتدا تا انتها ملودی‌های فراموش‌نشدنی را ارائه می‌دهد. در این اجرا هیچ نقطه ضعفی در بازیگران وجود ندارد. اغلب، ما اپرای موزیکال را به عنوان یک اثر سطحی، کلیشه‌های خسته‌کننده و صحنه‌های رقص اجباری در نظر می‌گیریم، اما در این اپرای کلاسیک چنین نیست. ما درد از دست دادن را که دو شخصیت اصلی تجربه می‌کنند، احساس می‌کنیم و نقش‌هایشان طبیعی و قابل باور است. این اثر بیشتر از «دل من تنها برای توست» دارد. در اینجا ثبات درام و شخصیت‌هایی وجود دارد که به اندازه موسیقی، لباس‌ها و صحنه‌های رنگارنگ برایتان مهم می‌شوند.