نگاهی به راه‌آهن‌های آمریکای پس از جنگ در حین تبدیل به صلح، که تحت تأثیر کمبود تجهیزات جدید عمل می‌کنند. سپس به برنامه‌های آینده‌ای می‌پردازد که برای ارائه سفرهای سریع‌تر، ایمن‌تر و راحت‌تر برای عموم آمریکایی طراحی شده‌اند. سریع‌تر تنها چیزی است که اکنون از برنامه‌های مفصل شده در این فیلم کوتاه 1947 باقی مانده است. اکثریت بزرگ مردم آمریکا به سفر با قطار دسترسی ندارند، تمام ایستگاه‌ها از بین رفته‌اند، به همراه هزاران و هزاران مایل ریل، و راه‌آهن اکنون به یک سرویس حمل و نقل تبدیل شده است، عمدتاً شامل تریلرهای کامیون و کانتینرها. هیچ شکایتی وجود ندارد، به جز اینکه بیشتر مردم آرزو دارند حداقل صدای غم‌انگیز، تنها و زیباي سوت بخار قدیمی را حفظ کرده باشند. بوق‌های دیزل در شب الهام‌بخش تعداد کمی از آهنگ‌ها یا رویاها بوده‌اند. جوهره راه‌آهن، برای آمریکای قدیمی‌تر، در عنوان این فیلم کوتاه به تصویر کشیده شده است.