دوندوپ تمام عمر خود را به هنر نقاشی تنگاکا اختصاص داده است. پیش از اتمام شاهکار نهایی، به طور غیرمنتظره‌ای می‌فهمد که به زودی نابینا خواهد شد. پسرش همیشه می‌خواست جانشین او باشد، اما دوندوپ از پذیرش سبک نقاشی غربیِ او خودداری می‌کند. از دست دادن صبر نسبت به پسرش، دوندوپ به دنبال بازتولد معلم فقید تنگاکا می‌گردد و او را به عنوان مردی جوان و ناتوان از فضایِ چمنزار می‌شناسد که درباره نقاشی هیچ چیز نمی‌داند. آیا او واقعاً بازتولیدکننده استاد تنگاکا است؟