در سال 1973، تبعیدی‌های برزیلی در دوران دیکتاتوری نظامی، هنرمند هلیو اویتی‌سیکا و فیلم‌ساز نوول دالمدیا خود را در یک آپارتمان در منهتن محبوس می‌کنند و مجموعه‌ای از نصب‌های حسی نمادین به نام سینمای نیمه‌کاره را تصور می‌کنند - بلوک‌های تجربی در کاسموسوکا. این اثر شامل پروژکتورهای اسلاید بر روی دیوارهای اتاق‌ها است که جلسات طراحی انجام شده توسط هنرمندان را نشان می‌دهد، که در آن‌ها از کوکائین برای طراحی و از چاقوی جیبی به عنوان قلم‌مو استفاده می‌شود.