لوسی بانوی ۹۵ ساله‌ای است. در آپارتمانش، عکس‌هایی که با گذر زمان زرد شده‌اند، نوجوانی پسری را روایت می‌کنند که در آن زمان لوچیانو نام داشت و قرار بود وحشتناک‌ترین دوره زندگی‌اش را تجربه کند. لوسی مسن‌ترین زن تراجنسیتی ایتالیاست. او از معدود بازماندگان اردوگاه کار اجباری داخائو است. داستان لوسی، تاریخچه قرن بیستم را برایمان بازگو می‌کند. رویدادهای زندگی پرفراز و نشیب او به استعاره‌ای از انسانی تبدیل می‌شود که تسلیم نمی‌شود و مهم‌ترین هدیه تاریخ، یعنی حافظه را به عنوان نقطه شروعی منحصر به فرد و بی‌بدیل، گرامی می‌دارد.