هارولد راسل، یک سرباز آمریکایی که در یک حادثه آموزشی دست‌هایش را از دست داده است، داستان بهبودی پزشکی خود را در مرکز پزشکی ارتش والتر رید در واشنگتن دی سی روایت می‌کند. او و هم‌رزمان قطع عضو خود در بیمارستان در ابتدا ناامید بودند و سپس امید جدیدی را در پروتزها و آموزش‌های موجود برای قطع عضوها از طریق کادر پزشکی ارتش پیدا کردند. راسل یاد می‌گیرد که چگونه از قلاب‌هایی که جایگزین دست‌هایش شده‌اند استفاده کند و به توانایی انجام بسیاری از کارهایی که قبلاً فکر می‌کرد دیگر ممکن نیست، دست یابد. پس از ترخیص از ارتش، او به دانشگاه بوستون توسط رئیس دانشگاه ویلیام جی. مورفی، اس.جی. خوش‌آمد گفته می‌شود.