خط داستانی
مکانی برای لذت و درد، آفرینش و جدایی، خانه فرُیدا کاهلو که با نام «لا ماسئون بلُوئه» شناخته میشد، صحنه یکی از مخاطرهانگیزترین ماجراهای قرن بیستم بود. در دههٔ ۳۰، در حالی که اروپا در آتش درگیری بود، فرِیدا کاهلو نقاشان، بازیگران، نویسندگان، عکاسان و انقلابیان را میپذیرفت: از دیگو ریورا، نقاش بزرگ مکزیکی و همسر دمدرهمزاج فرِیدا، تا لئون Trotsky در تبعید، و همچنین آندره برتون که مکزیک را به «زمین واقعی سوررئالیسم» میدید.
