آمینا هاندکه نمایشنامه کاسپار اثر پدرش، پیتر هاندکه، که مربوط به سال ۱۹۶۷ است را اقتباس کرده است. در این اثر، به جای مرد جوانی که با زبان شکنجه می‌شود، با زن سالخورده‌ای (با بازی لیبگارت شوارتز، مادر کارگردان) روبرو هستیم که در حین تمرین برای نمایشنامه‌ای با همین عنوان، توانایی‌های زبانی خود را از دست می‌دهد. آنچه با یک فرامتافیکشن صرف و بازیگوش خانوادگی آغاز می‌شود، به یک آشفتگی سورئال و تا حدی پوچ و بابِلی تبدیل می‌شود؛ با این تفاوت که اینجا نه زبان‌های مختلف، بلکه لایه‌ها و تکه‌پاره‌های زبان آلمانی، زبان پدر، است که با هم در تضاد قرار می‌گیرند. این فیلم از دام‌های سینمای بازنماییگری اجتناب می‌کند. همه چیز، سر و صداها و زمزمه‌ها، دستورات و لذتی تقریباً دادائیستی در تکرار جملات تا زمانی است که کاملاً معنای خود را از دست می‌دهند.