در اینجا، ما کاسوتو را در دوره‌ای می‌بینیم که او بهترین و به احتمال زیاد رضایت‌بخش‌ترین آوازهای دوران حرفه‌ای خود را ارائه می‌دهد. صدای او در سال 1973 همچنان ابزاری زیبا، متمایز و پاسخگو است، ابزاری ایده‌آل برای انتقال هر دو جنبه رقیب آیدا، که ظاهراً خشمگین اما آسیب‌پذیر و در نهایت نجیب در روح و همچنین زادگاهش است. نشانه‌های کاهش سن کارلو برگونزی در نقش رادامس بسیار کم است. صدای او کمی ضخیم‌تر و کمتر آزادانه تولید شده است و در اینجا و آنجا شواهدی از یک "کشیدگی" جزئی در برخی نت‌ها از پاساژ به بالا وجود دارد. سوپرانو اوریانا سانتونیونه، نامی کمتر آشنا و مشهور، به نظر می‌رسد برای برآورده کردن نیازهای حجم تلاش می‌کند و در صحنه‌های اولیه این تصور را ایجاد می‌کند که در حال صرفه‌جویی است. با این حال، از آغاز آریای اولش، او شروع به جمع‌آوری خود می‌کند و در جایی در طول مسیر، تلاش و مسئولیت او به چیزی بیشتر، چیزی بسیار تأثیرگذار تبدیل می‌شود.