در یک مکان متروکه یا از جامعه‌ای ایستا بیرون آمده، مردان و زنان به شیوه خود سازماندهی می‌شوند و از آنچه در اطرافشان و در حافظه‌شان وجود دارد، از جمله تئاتر و مردم، بهره می‌برند... در محیط معدنی فوق‌العاده‌ی معدن بولبون، فیلیپ کِوِن با الهام از اثر نقاشی ژروم بوش، یک حماسه شاد و رترواستفاده‌گرایانه را به تصویر می‌کشد تا با دنیای آینده ملاقات کند، بین علم تخیلی محیط زیست و وسترن معاصر.