پین دی فارتی به عنوان یک چرخش بازیگوش در اقتباس تئاتری و آزمایشی در دینامیک شخصیت‌ها شکل می‌گیرد. این فیلم سه رابطه را که توسط نمایشنامه ساموئل بکت در سال 1957 به نام پایان بازی تعریف شده‌اند، دنبال می‌کند: یکی بین یک مرد نابینا و دخترش؛ دیگری مربوط به دو بازیگر که همان متن را تمرین می‌کنند؛ و سومی داستان مردی را دنبال می‌کند که نمایشنامه بکت را برای مادر نابینایش می‌خواند و متوجه می‌شود که این نمایشنامه زندگی آن‌ها را منعکس می‌کند.