برای یماکاسی هنر جابه جایی یک سبک زندگی است. آن ها در شهرهای تازه که پاریس را حلقه می کنند در دیوارها بالا می روند، از بالکن ها آویزان می شوند و از پشت بام ها فرود می آیند؛ آن ها معماری بتنی سرکوبگر را به مکان هایی برای خیال، امکان و بازی تبدیل می کنند. قلب مستندسازی ما داستان این است که چگونه یماکاسی جوانان حاشیه نشین و خود آن ها را از طریق نظم، اراده و تمایل دگرگون می کنند. اکنون که هنر جابه جایی به یک ورزش شدید و تفریح شهری تبدیل شده است، آیا پیام اجتماعی نیز منتقل می شود؟ برای نسل جدید چیست؟